Helaas heeft de jury besloten Pascal Eenkhoorn uit de uitslag van vrijdagmiddag te halen en een startverbod op te leggen voor de laatste etappe op zaterdagmorgen. De juiste reden is vaag, het enige dat zeker is dat één Deen Mathias Jorgensen nu het eindklassement en de bergtrui heeft gewonnen, toevallig was de halve jury van zijn team, raar he, en Balen bc was leider in het ploegenklassement met meer dan 12 min voor. Balen bc staat achter haar rijder en heeft met haar teams de wedstrijd verlaten. Wij betreuren dit voorval omdat Pascal altijd heel fijn heeft gekoerst in Denemarken en de mensen daar altijd heel spontaan waren en de meeste hopelijk ook nog zijn.

Vandaag begon de Tour de Himmelfart met een etappe over 15 km die we drie keer moesten afleggen. Ik startte goed vooraan en ik trok na een paar kilometer alles op een lint maar zonder succes. Even later demarreerde er een jongen waar ik bij in het wiel zat, ik nam gelijk over en kreeg een grote tegenstander Mathias in mijn wiel. Ik trok vol door en er kwam nog een Noor aansluiten, we draaiden gelijk goed kop over kop en achter ons reed er een Zweed in zijn eentje. Ik won de eerste spurt voor het bergklassement. We reden goed door en niemand kwam meer aansluiten leek het maar de Zweed die achter ons reed kwam nog aansluiten dankzij een Junior. Net na de tweede sprint voor het bergklassement demarreerde ik en niemand kon nog de aansluiting maken. Op het eind had ik 23 seconden voorsprong op de Noor en Mathias. Ook in het bergklassement pakte ik de leiding.

Vrijdagavond ging ik samen met de ploeg nog de keienstroken verkennen die er in het Land van Bartje zaten. Ik stond samen met Charlie en Brent helemaal achteraan in de neutralisatie maar ik reed al snel vrij samen met Charlie naar voren. In het begin hield ik mij rustig en hield mijzelf steeds goed voorin, er was wel eens een ontsnapping geweest maar deze werden even later weer in de kiem gesmoord. De eerste keienstrook van een goede drie kilometer draaide ik bij de eersten op en reed zelfs nog een tijd op kop. Maar niemand wou een verschil maken dus kwamen we met een hele grote groep over de eerste keienstrook. Niemand reed door dus werd de groep steeds groter. Op een gegeven moment demarreerde Charlie samen met Thierry weg, ze reden lang op kop maar net na de laatste keienstrook werden ze teruggepakt. Weer was er geen verschil gemaakt op de keienstrook, ik kwam als derde over de laatste keienstrook. Het leek erop dat het een massasprint ging worden want niemand kon weggeraken. Maar in de laatste twee kilometer reden er twee jongens weg. Ik demarreerde maar kreeg het hele peloton in het wiel en hoorde Charlie schreeuwen dat ik de sprint voor hem aan moest trekken. Ik schikte me in deze rol en trok de sprint aan, Charlie eindigde tweede want een van de vluchters was weggebleven. Ik sprintte nog door maar eindigde ergens rond de veertigste plaats.

Samen met Thierry die bij ons logeerde ging ik naar Almelo voor de Oranjeronde, het was een technisch parkoers van 1500 meter. We starten tegelijk met de junioren en er werd vanaf het begin hard gereden, de groep werd sterk uitgedund. Ik zat gelijk goed voorin en probeerde af en toe met een paar junioren mee te springen maar dat feest ging niet door. In een van de premiesprints werd ik derde. Er was halverwege koers een junior weggereden en bij ons was het tempo eruit, alle nieuwelingen bereden zich voor op een sprint en ik kwam als derde nieuweling de laatste bocht uit, ik koos de goede kant en kwam met voorsprong als eerste over de meet voor Marten en Tom. Thierry had een astma aanval gehad en werd dus gedubbeld.

Zaterdag om twaalf uur moesten ik starten in de Wim Hendriks Troffee, het was een mooi parkoers over tachtig kilometer met eerst vijftig kilometer richting Koewacht rijden en daar drie plaatselijke omlopen rijden. In de neutralisatie reed ik al snel naar voren en bij de eerste kasseistroken zat ik rond de tiende positie. Er werd veel gevallen en we waren al snel met een groep van ongeveer vijftig man over gebleven, maar omdat er niet gereden werd kwamen er veel weer terug aansluiten. In de plaatselijke ronde waren er twee kasseistroken vlak achter elkaar. Ik zat elke keer goed voorin en had geen last van valpartijen. Na één plaatselijke ronde kwamen we met een grote groep renners langs, even later demarreerde mijn ploeggenoot Jens, hij kreeg Jarno en een Engelse mee. Jens moest laten lopen en zo waren de twee voorop. Ik probeerde nog de oversteek te maken maar ik werd weer gegrepen. Even later probeerde ik het weer met Cedric maar we werden weer gegrepen. In de massasprint kwam er nog een gek van Pijnenburg langs ons heen maar ik zat helemaal kapot en werd 22ste, Jarno won voor twee Engelsen.